dr hab. Katarzyna Fazan

 Adiunkt w Katedrze Teatru Uniwersytetu Jagiellońskiego, profesor Wydziału Reżyserii Dramatu w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie, teatrolog i literaturoznawca, stały współpracownik  „Didaskaliów". Specjalizuje się w literaturze i teatrze okresu modernizmu, zajmuje się współczesną plastyką i scenografią teatralną. Książka Projekty intymnego teatru śmierci. Wyspiański-Leśmian-Kantor  jej autorstwa otrzymała nagrodę: „Teatralna książka roku 2009" Polskiego Ośrodka Międzynarodowego Instytutu Teatralnego ITI. 

Najważniejsze publikacje

Książki:

Szczera poza dekadenta. Kazimierz Tetmajer między epistolografią a sztuką, Societas Vistulana, Kraków 2001.

Projekty intymnego teatru śmierci. Wyspiański – Leśmian – Kantor, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2009.

Opracowania naukowe:

Tadeusz Peiper, Wśród ludzi na scenach i na ekranie, t. 1 i 2, przedm. S. Jaworski, oprac. tekstu i koment. K. i J. Fazanowie Wydawnictwo Literackie, Kraków  2000.

Ludwik Maria Staff, Utwory wybrane, Wstęp, wybór i oprac. tekstu Katarzyna Fazan, Biblioteka Poezji Młodej Polski, pod red. M. Podrazy-Kwiatkowskiej, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2004

Wybrane artykuły naukowe:

Homo viator – doświadczenie podróży w listach Kazimierza PrzerwyTetmajera,  „Ruch Literacki" 1995, zeszyt 5.

Dramat myśli w liryce Stanisława Wyspiańskiego, w: Stanisław Wyspiański. Studium artysty. Pod red. E. Miodońskiej-Brookes, Universitas, Kraków 1996.

Leśmianowskie epifanie sceniczne. O baśniach mimicznych, w: Twórczość Bolesława Leśmiana. Studia i szkice, pod red. T. Cieślaka i B. Stelmaszczyk, Universitas,  Kraków 2000.

 „Michał Anioł" – poetycki dyptyk o mocy i zwątpieniu, w: Poezja Kazimierza Przerwy-Tetmajera. Interpretacje, pod red. A. Czabanowskiej-Wróbel, P. Próchniaka, M. Stali, Księgarnia Akademicka, Kraków 2003.

 Mit heraklejski w kręgu mistycyzmu i romantycznej historiozofii. O „Nowej Dejanirze", czyli „Fantazym" Słowackiego, w: Antyk romantyków. Model europejski i wariant polski. Rekonesans, pod red. M. Kalinowskiej i B. Paprockiej-Podlasiak, Wydawnictwo Naukowe Grado, Toruń 2003.

 Pieśń w Leśmianowskiej syntezie sztuk. Kilka uwag wokół refleksji krytycznych poety, w: Intersemiotyczność. Literatura wobec innych sztuk (i odwrotnie). Studia, pod red. S. Balbusa, A. Hejmeja, J. Niedźwiedzia, Universitas, Kraków 2004.

 Nie-byt w wypożyczonym kimonie, w: Poezja Tadeusza Micińskiego. Interpretacje, pod red. A. Czabanowskiej-Wróbel, P. Próchniaka i M. Stali, Księgarnia Akademicka, Kraków 2004.

Dwugłos na chińską fletnię, w: Poezja Leopolda Staffa. Interpretacje, pod red. A. Czabanowskiej-Wróbel, P. Próchniaka i M. Stali, Księgarnia Akademicka, Kraków 2005.

Dary ziemi. Legenda rybacka"pożegnalny dramat Ludwika Marii Staffa i jego artystyczne powinowactwa, „Ruch Literacki" 2008 z.4–5,

Tandeta w złym czy dobrym gatunku? Antyestetyka w polskim teatrze dwudziestolecia (1989-2009)[w:] 20-lecie. Teatr polski po 1989, red. D. Jarząbek, M. Kościelniak, G. Niziołek, Kraków 2010;

Grzeszne przekroczenia, czyli apokaliptyczne gry Tadeusza Kantora,[w:] Życie Księgi. Biblia a dramat i teatr współczesny, red. E. Partyga, M.Prussak, Warszawa 2010;

Τеатр прихований в словах.  Про Гамлета Станислава Виспянского [w:] Станислав Виспянский „Студгий над Гамлетом", Lwowski Narodowy Uniwersytet im. Iwana Franka, 2010. (Wprowadzenie do wydania pierwszego ukraińskiego przekładu „Studium o ‘Hamlecie''' Stanisława Wyspiańskiego).

Publicystyka teatralna:

„Niemożliwe" powroty Tadeusza Kantora, „Didaskalia" 1999, nr 31/32.

 Pokazać teatr bez teatru, „Didaskalia" 1999, nr 33.

Kantor obecny – dla kogo?„Didaskalia" 2000, nr 40.

 Jak nam idzie (w teatrze) z Norwidem, „Didaskalia" 2001, nr 46.

Filologia w teatrze: przeżytek czy pożytek? Burkert – starożytne rytuały misteryjne, „Didaskalia" 2002, nr 47.

 Narodowe i prywatne obowiązki, „Didaskalia" 2002, nr 48.

Wystawa nie tylko do oglądania, „Didaskalia" 2003, nr 57.

 Dojmujący teatr dystansu, „Didaskalia" 2005, nr 67/68.

 Zakorzenieni gdzie indziej, „Didaskalia" 2005, nr 69.

Zelenka górą, „Didaskalia" 2006, nr 75.

Oficjalne scenografie Kantora, czyli śladem ręki innego „ja", „Didaskalia" 2007, nr 79/80.

Quadriennale 2007, czyli elektryczne wizje i teatralna konserwa, „Didaskalia" 2007. 

Z dystansem i w zbliżeniu. Jan Błoński „Wyspiański wielokrotnie",„Teatr" 2007.

Czarny mózg Warlikowskiego, „Didaskalia" 2010 nr 100.

Kameleon – figura przemiany.Jerzy Grzegorzewski a  zwrot w estetyce polskiego teatru, „Didaskalia" 2011.